Lora oliwkowa

Lora oliwkowa (Chalcopsitta duivenbodei) to gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae), który zasiedla północną część Nowej Gwinei. Nie jest zagrożona wyginięciem, co czyni ją interesującym obiektem badań dla ornitologów i miłośników ptaków. W artykule przyjrzymy się bliżej temu gatunkowi, jego systematyce, morfologii, ekologicznym zachowaniom oraz statusowi ochrony.

Systematyka lory oliwkowej

Lora oliwkowa jest blisko spokrewniona z lorą czarną (C. atra). Tradycyjnie wyróżnia się dwa podgatunki lory oliwkowej:

C. d. duivenbodei Dubois, 1884 – zamieszkujący północno-zachodnią Nową Gwineę na wschód do zachodniej Papui-Nowej Gwinei.
C. d. syringanuchalis Neumann, 1915 – występujący w północno-wschodniej Nowej Gwinei.

Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) uznaje ten gatunek za monotypowy, traktując syringanuchalis jako synonim duivenbodei. To klasyfikacja, która wskazuje na bliskie pokrewieństwo między tymi podgatunkami oraz na ich podobieństwa morfologiczne i ekologiczne.

Morfologia lory oliwkowej

Lora oliwkowa nie wykazuje dymorfizmu płciowego, co oznacza, że zarówno samce, jak i samice mają podobny wygląd. Charakteryzuje się czarnym dziobem i szarymi nogami. Czoło oraz gardło są żółte, natomiast reszta ciała ma kolor oliwkowo-brązowy. Wierzch ciała oraz skrzydła są brązowe z zielonkawym odcieniem na głowie. Czarne lotki oraz szaro-oliwkowo-brązowy ogon dopełniają jej wygląd.

Młode ptaki są mniej kontrastowe i mają ogólnie jaśniejszą barwę niż dorosłe osobniki; wyróżniają się białą obrączką oczną, która u dorosłych ptaków staje się czarna. Lora oliwkowa osiąga długość ciała około 31 cm, a jej masa ciała wynosi od 200 do 230 g. Wymiary poszczególnych części ciała to: skrzydło 17,1–18 cm, ogon 11,7–13,8 cm, dziób 2–2,3 cm oraz skok 2,2–2,5 cm.

Ekologia i zachowanie lory oliwkowej

Biotop

Lora oliwkowa zamieszkuje wilgotne lasy tropikalne oraz tereny zadrzewione wtórne. Można ją spotkać również w pobliżu brzegu lasów oraz na otwartych terenach, a także w rejonach ścinki drzew. Tego typu środowiska sprzyjają jej aktywności żywieniowej oraz pozwalają na schronienie przed drapieżnikami.

Zachowanie

Ptaki te najczęściej przebywają w małych grupach lub parami, zazwyczaj tworząc zbiorowiska liczące od 6 do 8 osobników. Ich aktywność koncentruje się głównie w koronach drzew, gdzie poszukują pożywienia. Lory oliwkowe mają swoje ulubione drzewa, które wykorzystują jako noclegowiska. Często można je zobaczyć w towarzystwie innych gatunków ptaków podczas poszukiwania nektaru.

Lęgi

Informacje na temat zwyczajów lęgowych lory oliwkowej są ograniczone; większość obserwacji dotyczyła okazów przetrzymywanych w niewoli. Samce podczas toków huśtają się rytmicznie i eksponują żółte pokrywy skrzydłowe w celu przyciągnięcia samic. W naturze obserwowano lory oliwkowe zainteresowane dziuplami w kwietniu; odnotowano przypadki przeganiania nietoperzy z tych miejsc przez ptaki.

Hodowla lory oliwkowej

W ogrodach zoologicznych

Lora oliwkowa po raz pierwszy pojawiła się w Europie w 1929 roku w Anglii. Po tym czasie przez wiele lat nie była hodowana w ogrodach zoologicznych aż do roku 1973, kiedy to znów zaczęto ją przywracać do hodowli. Obecnie lora oliwkowa jest bardzo rzadka w tego typu instytucjach; jednakże w Weltvogelpark Walsrode regularnie rozmnażają się te ptaki w wolierze dla lor. W latach 1976–1983 wykluło się tam 19 młodych osobników, z czego 17 przeżyło.

W hodowli prywatnej

Lora oliwkowa ma podobne wymagania do lory czarnej i wymaga odpowiednich warunków do życia. Jest bardzo żywa i hałaśliwa; uwielbia kąpiele i zabawy wodne. Przed zaaklimatyzowaniem się jest nieufna i płochliwa wobec nowych ludzi i środowiska. W Europie zazwyczaj przystępuje do lęgów, składając dwa jaja inkubowane przez około 25 dni. Większość roku spędza śpiąc w skrzynkach lęgowych; wykazuje też agresywność wobec innych ptaków, dlatego zaleca się trzymanie tylko lory oliwkowej w jednym pomieszczeniu.

Status i ochrona lory oliwkowej

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje lorę oliwkową za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Została wpisana do Załącznika II konwencji waszyngtońskiej dotyczącej handlu dzikimi zwierzętami i roślinami. W 1992 roku szacowano liczebność populacji na ponad 50 tysięcy osobników. Należy jednak zauważyć, że trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy z powodu utraty siedlisk naturalnych spowodowane

Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).